False

معدن ایرانیان

تاثیرات زیست محیطی منگنز




١٣٩٧/١/٣
 
منگنز در طبیعت به صورت جامد در خاک و به صورت ذرات ریز در آب وجود دارد. ذرات منگنز در هوا به صورت غبار است. غبار منگنز طی چند روز و به آهستگی در سطح زمین ته نشین میشود. فعالیتهای انسانی مانند فعالیتهای صنعتی و استفاده از سوختهای فسیلی سبب افزایش غلظت منگنز در هوا میشود. منگنز حاصل از فعالیتهای انسانی میتواند وارد آبهای سطحی، آبهای زیرزمینی و فاضلاب شود. از طریق آفت کشهای منگنزکه در کشاورزی مورد استفاده قرار میگیرند، مقداری منگنز وارد خاک میشود. منگنز در بدن جانوران از اهمیت زیادی برخوردار است زیرا بیش از ۳۶ آنزیمی که برای متابولیسم کربوهیدراتها، پروتئین و چربی در بدن جانوران به کار میرود، به منگنز نیاز دارند. در جانورانی که به اندازه کافی منگنز دریافت میکنند، رشد، تشکیل استخوان و تولید مثل به خوبی انجام میشود. مقدار بسیار اندک منگنز (در صورتی که از مقدار مجاز مورد نیاز برای جانوران افزایش یابد)، در برخی از جانوران کشنده است. منگنز در جانوران، مشکلات ریوی، کبدی و عضلانی، کاهش در فشار خون سبب میشود و به مغز و جنین جانور آسیب میرساند. بر اثر جذب منگنز از طریق پوست، مشکل تعادل و رعشه در بدن جانور اتفاق می افتد. تحقیقاتی که بر روی جانوران آزمایشگاهی انجام شده نشان میدهد، که مسمومیت شدید منگنز میتواند باعث تشکیل تومور در جانوران شود. یونهای منگنز پس از اینکه از خاک جذب گیاه میشوند، به برگهای گیاه منتقل میشوند. مقدار کمی از منگنز میتواند به مکانیسم گیاه لطمه وارد سازد. منگنز در بدن گیاه باعث تجزیه آب به دو عنصر هیدروژن و اکسیژن میشود و همین مسئله به گیاه آسیب میرساند. منگنز دو نوع اثر در گیاهان دارد. هم کمبود منگنز برای گیاه ضرر دارد و هم مقدار زیاد آن سبب مسمومیت گیاه میشود. با پایین آمدن pH خاک مقدار منگنز گیاه کاهش می یابد. مقدار زیاد و سمی منگنز در گیاهان، باعث تخریب دیواره های سلولی شده، پژمردگی برگها و ایجاد لکه های قهوه ای در برگ را باعث میشود. کمبود منگنز نیز این اثرات را به دنبال دارد. در واقع مقدار منگنز مورد نیاز گیاه، مقدار حدواسطی است که بین کمبود منگنز و حالت سمی برای گیاه در نظر گرفته میشود.